Un vestido longo

Un vestido longo, de Gertrude Stein

Cal é a corrente que constrúe a maquinaria, que a fai renxer, cal é a corrente que presenta unha liña longa e unha cintura necesaria. Cal é esta corrente.

Cal é o vento, que é.

Onde está a lonxitude serena, está alí e un lugar escuro non é un lugar escuro, só un branco e un vermello son negros, só un amarelo e un verde son azuis, un rosa é escarlata, un lazo é todas as cores. Unha liña distíngueo. Unha liña simplemente o distingue.



[poema orixinal, polo medio da páxina]

Habito na Posibilidade

Habito na Posibilidade, de Emily Dickinson

Habito na Posibilidade –

unha Casa mellor cá Prosa –

cun número maior de Fiestras –

e superior – en Portas –



Cunhas Alcobas coma Cedros –

impenetrables para os ollos –

e por Tellado infinito

as Bóvedas do Ceo –



Cuns Visitantes – os mellores –

por Ocupación – Isto –

despregar as Mans estreitas

para recoller o Paraíso –



[poema orixinal]

Bebo un licor que nunca se destilou

Bebo un licor que nunca se destilou, de Emily Dickinson

Bebo un licor que nunca se destilou --

de Xerras talladas en Perlas --

nin todas as Cubas do Rin

producen un alcol igual!



Ebria de aire -- así estou --

e bébeda de orballo --

cambaléome -- nos días de verán que nunca rematan --

nas pousadas de Azul Fundido --



Cando os “Donos” boten á abella bebida

pola porta do Foxglove --

cando as bolboretas -- renuncien ao “néctar” --

eu aínda beberei máis!



Ata que os serafíns axiten os seus chapeus nevados--

e os Santos -- corran ás fiestras --

para ver á borrachiña

apoiándose no -- Sol --






[poema orixinal]

O encontro

O encontro, de Ezra Pound

Todo o tempo que estiveron discutindo a nova moralidade

os seus ollos examinábanme.

E cando me erguín para marchar

os seus dedos foron como o tecido

dun pano de papel xaponés.





[poema orixinal]

Nunha estación do metro

Nunha estación do metro, de Ezra Pound

A aparición      desas faces     na multitude   :

pétalos     nunha rama     negra e mollada   .






[poema orixinal]

Retrato dunha dama

Retrato dunha dama, de William Carlos Williams

As túas coxas son maciñeiras

cuxas flores tocan o ceo.

Que ceo? O ceo

no que Watteau colgou a chinela dunha

dama. Os teus xeonllos

son unha brisa do sur -- ou

unha bafarada de neve. Agh! Qué

tipo de home era Fragonard?

-- Como se iso fose a resposta

de algo. -- Ah, si. Por debaixo

dos xeonllos, xa que a melodía

di así, é

un deses días brancos de verán,

a herba alta dos teus nocellos

brilla na beiramar --

Que beiramar? --

a area pégaseme aos beizos --

Que beiramar?

Agh, pétalos, se cadra. Como

o vou saber?

Que beiramar? Que beiramar?

-- os pétalos dunha maciñeira

agochada -- Que beiramar?

Dixen pétalos dunha maciñeira.




[poema orixinal]

Danse Russe

Danse Russe, de William Carlos Williams

Se eu, cando a miña muller está durmindo

e o bebé e Kathleen

están durmindo

e o sol é un disco de lume branco

entre a néboa sedosa

por riba das árbores resplandecentes,--

se eu, na miña habitación orientada ao norte

bailo espido, grotescamente

diante do espello

abaneando a camisa sobre a cabeza

e cantando baixiño para min mesmo:

“estou só, estou só.

Nacín para estar só,

e é como mellor estou!”

Se me abraian os meus brazos, a miña cara,

os meus ombreiros, flancos, nádegas

contra as persianas amarelas baixadas,--




Quen vai dicir que non son

o xenio feliz da casa?







[poema orixinal]